Jaskinia Magura Bułgaria

Jaskinia była zamieszkiwana w różnych epokach, a każda z nich pozostawiła tu swoje ślady. Można zobaczyć malowidła naskalne, pozostałości glinianych naczyń oraz starosłowiańskie inskrypcje. Dziś jaskinia służy nie tylko jako atrakcja turystyczna, lecz także jako piwnica do przechowywania wina i wina musującego marki Magura.

Jaskinia znajduje się w wapiennym masywie na wysokości 461 m n.p.m. Podczas zwiedzania turyści schodzą nawet 56 m w dół. Wewnątrz znajdują się cztery galerie i sześć sal, których sklepienia sięgają 27 m wysokości.

Godziny otwarcia

Opis sal

W Magurze znajduje się kilka sal. Największa z nich to pierwsza, nazywana Salą Triumfalną. Ma 128 m długości i 58 m szerokości, a wysokość sklepienia dochodzi do 28 m — mniej więcej tyle, co dziewięciopiętrowy budynek.

W południowej części sali powstał duży stożek aluwialny, na którym zbudowano kamienne schody prowadzące w dół. Wśród form naciekowych szczególnie interesujące są stalagmity „Błękitne Kopuły”, znajdujące się w północno-zachodniej części sali.

Odkryto tu fundamenty dawnych domostw, narzędzia, takie jak noże i skrobaki, ozdoby oraz piece. Znaleziono również wyroby garncarskie. Domostwa budowano z drewnianych pali wbijanych w glinianą podłogę co około 25 cm, przeplatanych gałęziami i oblepianych gliną. Za dach służyło skalne sklepienie. Archeolodzy znaleźli także pozostałości palenisk oraz miejsca przeznaczone do składowania popiołu i węgla drzewnego.

W jaskini znaleziono również kości zwierząt gospodarskich, jeleni, saren, dzikich kóz i niedźwiedzi jaskiniowych.

Dawna Galeria Nietoperzy o powierzchni 2 800 m² jest obecnie oddzielona od Sali Triumfalnej sztuczną ścianą i została przekształcona w piwnicę winną Magura. Dojrzewają tu wysokiej jakości wina musujące oraz czerwone wina marki Magura.

Kolejna sala nosi nazwę „Ruiny”. Zajmuje 2 800 m², ma 85 m długości, do 68 m szerokości i do 27 m wysokości. Jej dno pokrywają ogromne głazy, które odpadły od stropu i ścian.

Przekrój poprzeczny sali jest asymetryczny: południowo-zachodnia część jest łagodniejsza, a północno-wschodnia bardziej stroma. W południowej części znajduje się opadający fragment znany jako „Strzelnica”. W 1943 roku partyzanci z oddziału Georgiego Benkowskiego ćwiczyli tu strzelanie do płomienia świecy ustawionej na szczycie stalagmitu.

Zachodni kraniec Strzelnicy łączy się z Galerią Rysunków, która początkowo biegnie z północnego wschodu na południowy zachód, a następnie zmienia kierunek z południowego wschodu na północny zachód. Dalej tworzą się trzy mniejsze sale: Sala Słońca, „Gliniane Garnki” i Sala Ciemności. Ten korytarz jaskiniowy ma 240 m długości, powierzchnię 3 750 m² i maksymalną wysokość 24 m.

Właśnie w tym korytarzu znajduje się największy skarb Magury — oryginalne malowidła naskalne, zaliczane do najciekawszych dzieł sztuki prehistorycznej na Półwyspie Bałkańskim.

W Galerii Rysunków i Sali Słońca zachowało się ponad 100 przedstawień wykonanych przy użyciu guana nietoperzy. Widać na nich schematyczne postacie kobiet i mężczyzn, trudne do rozpoznania zwierzęta oraz różne znaki — symbole przypominające litery, linie proste i zygzaki. Najlepiej zachowane i najbardziej interesujące są sceny tańca i polowania w tzw. Sali Kultowej. Uważa się, że malowidła pochodzą z wczesnej epoki brązu.

Malowidła w Magurze są cennym świadectwem życia dawnych mieszkańców tego regionu.

Sala Stalaktytów należy do największych w jaskini. Ma powierzchnię 3 640 m², długość 92 m, szerokość do 52 m i wysokość 16 m. Warstwa wapienia nad salą osiąga grubość do 126 m. Najbardziej charakterystyczne formacje to Wielki i Mały Stalakton. Wielki Stalakton ma 20 m wysokości i 12 m obwodu.

We wschodniej części sala jest niejako „odgrodzona” ogromnym blokiem skalnym o wymiarach 19 × 24 m, który runął ze ściany i stropu. Świadczy to o tym, że obryw nastąpił już po utworzeniu dwóch stalaktonów. Charakterystyczne są również stalagmity „Dwaj Bracia”. Na dnie leżą jedne z największych bloków skalnych w całej jaskini.

Kolejna sala ma 11,4 m długości i 6 m średnicy u podstawy. Nazwano ją „Powalona Sosna” od znajdującego się tam przewróconego stalagmitu o tej samej nazwie.

Ciekawą formacją jest również stalagmit „Smok” o wysokości do 2,6 m. Najbardziej na północ wysunięta część tej sali jest najniższym punktem Magury — znajduje się 50 m poniżej wejścia.

Dalej znajduje się Sala Topoli, mająca 121 m długości i do 35 m szerokości. Wśród dużych i małych głazów na dnie zachował się smukły stalagmit zwany Topolą, wysoki na ponad 6 m.

Po południowej stronie sali wznosi się stroma Ściana Płaczu. Kończy się rozległym tarasem zwieńczonym drobnymi, efektownymi stalagmitami tworzącymi kompozycję „Bagdad”. Wzdłuż tarasu leżą rzeczne otoczaki.

Sala Tronowa jest bogato zdobiona formami naciekowymi, wśród których wyróżniają się Tron, Meduza i Skamieniały Wodospad.

Sanatorium zostało czasowo przekształcone w szpital dla osób chorujących na astmę.

Badania prowadzone z pacjentami latem 1974 i 1975 roku przyniosły dobre rezultaty. Korzystne warunki naturalne — brak alergenów, czyste powietrze, stała temperatura, odpowiednia wilgotność, izolacja akustyczna, jonizacja i specjalne oświetlenie — tworzą wyjątkowo sprzyjające środowisko dla osób z astmą. Pacjenci odczuwali wyraźną poprawę oddychania i ogólnego samopoczucia.

To miejsce zdecydowanie warto zobaczyć, zwłaszcza jeśli fascynuje Cię piękno podziemnego świata.

Jak się ubrać?

Temperatura w jaskini przez cały rok wynosi około 12 °C. Dlatego nawet latem warto zabrać ze sobą ciepłą kurtkę. Najlepiej sprawdzą się buty trekkingowe, w których wygodnie będzie pokonywać podejścia i zejścia. Przydadzą się również rękawiczki i latarka.

Jak dojechać?

Z Sofii podróż zajmuje nieco ponad 3 godziny (190 km). Należy kierować się na północ przez wieś Gintsi. Następnie, nie wjeżdżając do Borowicy, zjechać lekko w lewo i jechać w stronę Dolni Łom. Dalej przez Rużynci należy kierować się do Dimowa. Stamtąd do jaskini pozostaje mniej niż 15 km na zachód.

Z Burgas trasa jest znacznie dłuższa — około 575 km. Podróż samochodem zajmuje mniej więcej 6,5 godziny. Należy jechać na północny zachód i przed Wetren skręcić w lewo. Dalej trzeba kierować się na zachód, mijając Jamboł po lewej i Starą Zagorę po prawej. Po minięciu obrzeży Płowdiwu i Pazardżiku należy jechać na północny zachód w stronę Sofii. Sofię trzeba objechać od wschodu, a na wyjeździe z miasta na rondzie skręcić w lewo, na południowy zachód. Drugi zjazd po rondzie prowadzi w prawo do Kostinbrod. Stamtąd wjeżdża się na tę samą trasę z Sofii do Magury.

Co znajduje się w pobliżu?

Kilka kilometrów od jaskini leży jezioro Rabisha, największe śródlądowe jezioro Bułgarii. Ma powierzchnię 3,25 km² i głębokość 10–15 m. To dobre miejsce na odpoczynek wśród przyrody i kąpiel w słodkiej wodzie.

Można tu również łowić ryby. W jeziorze występują tołpygi, amury, szczupaki i sumy.

Belogradczik znajduje się 22,5 km od jaskini. Aby tam dotrzeć, należy wrócić tą samą drogą w stronę Kladurubu, a następnie skręcić w kierunku rzeki Sałaszka. Po 7 km trzeba skręcić w lewo, a po kolejnych 8 km dotrze się do Belogradcziku.

Jedną z głównych atrakcji miasta jest Twierdza Belogradczik.

Jej początki sięgają czasów Cesarstwa Rzymskiego, co czyni ją jedną z najstarszych twierdz w Bułgarii. Architektura obiektu jest wyjątkowa: sztuczne mury wzniesiono od północnego zachodu i południowego wschodu, a z pozostałych stron naturalną obronę tworzą skały Belogradcziku.

Twierdza wielokrotnie przechodziła z rąk do rąk, dlatego w jej architekturze widać zarówno wpływy osmańskie, jak i europejskie. Ostatni raz odegrała rolę militarną w 1885 roku podczas wojny serbsko-bułgarskiej.

Twierdza składa się z trzech dziedzińców. Pierwszy to dziś głównie pagórkowaty teren z pięknymi widokami. Na drugim można zobaczyć pozostałości dawnych zabudowań — kiedyś znajdowały się tu młyny i domy ważnych osobistości. Z trzeciego dziedzińca można wejść na skalne mury, skąd roztacza się imponująca panorama okolicy.

Formacje skalne w tym regionie są niezwykłe i bardzo efektowne. Uważa się, że ich fantazyjne kształty powstały dzięki morzu, które niegdyś pokrywało te tereny. Niektóre skały osiągają 200 m wysokości i mają barwy od żółtej po czerwoną.

Twierdza i skały były wykorzystywane jako plener filmowy m.in. w produkcjach W poszukiwaniu kapitana Granta (ZSRR), Don Kichot powraca (Rosja/Bułgaria) oraz Popioły (Polska).

Jaskinia Magura pozwala zajrzeć do ukrytego pod ziemią świata. Przewodnicy opowiadają wiele ciekawostek zarówno o samej jaskini, jak i o ludziach, których życie na przestrzeni wieków było z nią związane. W okolicy Magury również nie brakuje interesujących miejsc, dlatego warto zaplanować na ten region więcej czasu.