Jak uzyskać zezwolenie na pobyt w Bułgarii?

Procedura rozpoczyna się od wyboru legalnej podstawy pobytu. Z reguły na tej podstawie uzyskuje się wizę D uprawniającą do pobytu długoterminowego. Po wjeździe wnioskodawca składa dokumenty osobiście we właściwej dla miejsca zamieszkania jednostce Dyrekcji „Migracja” Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Umowa najmu, własne mieszkanie ani samo zamierzenie osiedlenia się w Bułgarii nie stanowią samodzielnej podstawy do uzyskania zezwolenia na pobyt. Urząd migracyjny wymaga dwóch grup dokumentów: pakietu ogólnego oraz dowodów potwierdzających wybraną podstawę.

Zezwolenie na pobyt czasowy wydaje się zwykle na okres do jednego roku. Przy przedłużeniu trzeba wykazać, że podstawa nadal istnieje, a wnioskodawca w dalszym ciągu spełnia określone wymagania. Kolejne przedłużenia same w sobie nie prowadzą jednak ani do pobytu stałego, ani do obywatelstwa — każdy status wymaga odrębnej procedury.

Co daje zezwolenie na pobyt czasowy?

• Możliwość przebywania w Bułgarii przez ponad 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.
• Swobodne krótkoterminowe podróżowanie po państwach strefy Schengen.
• Bezpłatna edukacja dzieci w państwowych przedszkolach i szkołach.
• Rezydencja podatkowa.
• Życie w kraju, w którym jest ponad 300 słonecznych dni w roku.
• Po pięciu latach możliwość uzyskania pobytu stałego, jeśli chcesz nadal mieszkać w Bułgarii, albo statusu rezydenta długoterminowego UE, jeśli chcesz mieszkać i pracować w Unii Europejskiej.
• Po dziesięciu latach możliwość uzyskania bułgarskiego paszportu.

Istnieją jednak również inne rodzaje pobytu, które łatwo pomylić:

Tych rodzajów pobytu nie należy traktować jako kolejnych etapów podlegających identycznym zasadom. Dla każdego obowiązują odrębne limity nieobecności, reguły zaliczania okresów pobytu i warunki dostępu do rynku pracy. Inna jest również dalsza droga do naturalizacji. Osoby planujące pozostać w Bułgarii bezterminowo powinny jeszcze przed przeprowadzką ustalić, na jakich podstawach można uzyskać pobyt stały w Bułgarii oraz czy lata spędzone na wybranej podstawie zostaną zaliczone do wymaganego okresu pobytu.

Obywatele UE, EOG i Szwajcarii korzystają ze swobody przemieszczania się, dlatego z reguły nie potrzebują krajowej wizy D. Po trzech miesiącach pobytu w Bułgarii uzyskują dokument rejestracyjny. Opisana niżej procedura ich nie dotyczy — artykuł poświęcony jest zezwoleniu wydawanemu obywatelom państw trzecich.

Prawa, których zezwolenie na pobyt nie daje automatycznie

• Nieograniczone prawo do pracy. Dostęp do rynku pracy zależy od podstawy pobytu. Jednolite zezwolenie na pobyt i pracę albo Niebieska Karta UE obejmują prawo do zatrudnienia, natomiast zezwolenie wydane emerytowi, pacjentowi lub inwestorowi samo w sobie takiego prawa nie daje.
• Opieka medyczna w ramach obowiązkowego publicznego ubezpieczenia. Dopóki cudzoziemiec nie zostanie objęty bułgarskim systemem obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego, do wniosku musi dołączyć ważną polisę.
• Automatyczne uzyskanie pobytu stałego po pięciu latach. Kandydat składa nowy wniosek i oddzielnie wykazuje ciągłość pobytu, przestrzeganie limitów nieobecności oraz spełnienie pozostałych warunków.
• Obywatelstwo bułgarskie. Naturalizacja podlega odrębnym terminom i kryteriom, a posiadanie karty pobytu nie gwarantuje obywatelstwa. Zasady naturalizacji należy zatem analizować niezależnie od procedury uzyskania zezwolenia na pobyt.

Na jakich podstawach wydaje się zezwolenie na pobyt?

Wnioskodawcy spoza UE nie wystarczy wykazać oszczędności, kupić mieszkanie ani jedynie zadeklarować zamiar przeprowadzki. Musi należeć do co najmniej jednej kategorii wyraźnie wskazanej w bułgarskim prawie i potwierdzić to dokumentami. W praktyce najczęściej spotyka się następujące możliwości.

Cudzoziemiec musi najpierw znaleźć pracodawcę. Właściwy dokument dobiera się do stanowiska i kwalifikacji: może to być jednolite zezwolenie na pobyt i pracę, Niebieska Karta UE, zezwolenie na pracę sezonową lub inny szczególny tryb. Warunki przyszłej pracy muszą odpowiadać warunkom wskazanym w zezwoleniu.

Ustawa uwzględnia małżonków, małoletnie dzieci i niektóre inne więzi rodzinne. Jeżeli osobą przyjmującą jest cudzoziemiec, z reguły chodzi o jego małżonka oraz niepozostające w związku małżeńskim dzieci poniżej 18. roku życia. Inni krewni mogą ubiegać się o połączenie z rodziną wyłącznie po spełnieniu dodatkowych warunków.

O zezwolenie na pobyt może ubiegać się student przyjęty na studia stacjonarne w uznanej bułgarskiej placówce edukacyjnej. Potwierdza przyjęcie, opłacenie nauki lub posiadanie finansowania, adres zamieszkania i ubezpieczenie zdrowotne. Studia są stosunkowo niedrogie — od 1000 euro za semestr. Istotnym ograniczeniem jest to, że pobyt stały może być dostępny najwcześniej po dziesięciu latach nauki.

Ta ścieżka jest przeznaczona dla cudzoziemców, którym oficjalnie przyznano emeryturę i którzy mają wystarczające środki utrzymania. Zwykle potwierdza się przyznanie i pobieranie emerytury, posiadanie lokalu mieszkalnego oraz rachunku w bułgarskim banku. W 2026 roku kluczowe jest, aby emerytura nie była niższa od minimalnej emerytury bułgarskiej.

Działająca spółka zagraniczna może zarejestrować przedstawicielstwo w Bułgarskiej Izbie Przemysłowo-Handlowej, po czym jej przedstawiciele mogą ubiegać się o zezwolenie na pobyt. Ocenie podlegają obrót i status podatkowy spółki macierzystej oraz rzeczywista działalność przedstawicielstwa. Sam wpis do rejestru nie wystarcza do uzyskania pozytywnej decyzji.

Ta podstawa na pierwszy rzut oka wydaje się atrakcyjna, jednak zezwolenie na pobyt może obejmować łącznie tylko dwa lata i nie podlega dalszemu przedłużeniu. Najważniejszym wymogiem jest dochód: ustawa wymaga średniego rocznego dochodu brutto za poprzedni rok kalendarzowy w wysokości co najmniej 50 bułgarskich minimalnych wynagrodzeń miesięcznych.

Jeżeli masz kwalifikacje potwierdzone certyfikatami lub dyplomami — niekoniecznie wykształcenie wyższe — i jesteś gotowy zdać egzamin z języka bułgarskiego, warto rozważyć tę podstawę.

Pacjent bułgarskiej placówki medycznej może wystąpić o zezwolenie, przedstawiając plan leczenia oraz dowody posiadania środków na opiekę medyczną i utrzymanie. Musi także spełnić ogólne wymogi procedury.

Jest to szczególna procedura inwestycyjna z własnymi wymaganiami dotyczącymi transakcji, pochodzenia środków i finansowania. Nie można zatem kupić zwykłego mieszkania „dla siebie” i wyłącznie na tej podstawie uzyskać zezwolenia na pobyt. Nieruchomość pomaga potwierdzić posiadanie lokalu, ale nie zastępuje właściwej podstawy pobytowej.

Pobyt na podstawie zatrudnienia

Procedura zatrudnienia u bułgarskiego pracodawcy zwykle nie przebiega według schematu „najpierw wiza, potem szukanie pracy”. Rozpoczyna się od uzyskania dostępu do rynku pracy. W zależności od kwalifikacji, stanowiska i okresu umowy może być potrzebne jednolite zezwolenie na pobyt i pracę, Niebieska Karta UE, zezwolenie sezonowe lub inny szczególny dokument.

Pracodawca uczestniczy w procedurze, składając dokumenty dotyczące wakatu, umowy o pracę i przestrzegania wymogów prawa. Po uzyskaniu pozytywnej decyzji i wizy D, jeżeli jest wymagana, cudzoziemiec otrzymuje dokument potwierdzający prawo do pobytu i pracy w Bułgarii na wskazanych warunkach.

Zmiana pracodawcy lub stanowiska, a także rozwiązanie umowy o pracę mogą wpłynąć na status migracyjny. Przed rezygnacją z pracy lub przejściem do innej firmy należy więc ustalić, czy konieczny będzie nowy wniosek albo zawiadomienie urzędu migracyjnego.

Pobyt w ramach łączenia rodzin

Jeżeli osobą przyjmującą jest cudzoziemiec, za członków rodziny uważa się przede wszystkim małżonka oraz niepozostające w związku małżeńskim małoletnie dzieci, w tym przysposobione. Pełnoletnie dziecko może zostać uwzględnione tylko w wyjątkowych okolicznościach, na przykład gdy stan zdrowia wymaga osobistej opieki lub obiektywnie uniemożliwia mu samodzielne utrzymanie.

W przypadku członków rodziny obywatela Bułgarii krąg potencjalnych wnioskodawców może być szerszy. Samo pokrewieństwo jednak nie wystarcza. Zagraniczne akty małżeństwa i urodzenia muszą zostać uznane i, jeśli jest to wymagane, zarejestrowane w Bułgarii zgodnie z obowiązującymi zasadami. Krewni pozostający na utrzymaniu muszą potwierdzić wsparcie finansowe, wspólne gospodarstwo domowe lub potrzebę opieki.

Procedura zwykle przebiega w trzech etapach:

• Członek rodziny mieszkający już w Bułgarii składa wniosek o zgodę na połączenie rodziny, jeżeli dla jego kategorii przewidziano taki etap wstępny.
• Po uzyskaniu pozytywnej decyzji krewny wyrabia wizę D, chyba że jest z niej zwolniony.
• Po wjeździe występuje o własną kartę pobytu.

Bracia i siostry nie są automatycznie objęci standardową definicją członków rodziny cudzoziemca. W przypadku innych krewnych wymagane są szczególne okoliczności; bez ich potwierdzenia ogólna procedura łączenia rodzin nie ma zastosowania.

Zezwolenie na pobyt dla studentów

Podstawę stanowią studia stacjonarne w uznanej bułgarskiej szkole wyższej. Uczelnia potwierdza przyjęcie, program i inne okoliczności konieczne do uzyskania wizy i zezwolenia. Student potwierdza natomiast posiadanie mieszkania, środków finansowych, ubezpieczenia i wymaganych dokumentów dotyczących wykształcenia.

Nie istnieje powszechny wymóg migracyjny zdawania płatnego testu online z języka angielskiego. Egzaminy językowe i egzaminy wstępne określa konkretna uczelnia oraz wybrany kierunek.

Należy pamiętać, że przy ubieganiu się o pobyt długoterminowy lub stały okres studiów może być zaliczony tylko w połowie. Zasady warto więc sprawdzić z wyprzedzeniem, uwzględniając status, o który student zamierza ubiegać się później.

Zezwolenie na pobyt dla emerytów posiadających wystarczające środki

Ścieżka emerytalna jest dostępna dla cudzoziemca, któremu właściwy organ przyznał już emeryturę zgodnie z prawem Bułgarii, kraju pochodzenia albo innego państwa. Trzeba jednocześnie wykazać, że posiadane środki wystarczą na utrzymanie. Do ogólnego pakietu dokumentów dołącza się:

• urzędowy dokument potwierdzający przyznanie emerytury;
• dane rachunku w bułgarskim banku przeznaczonego do przelewów emerytalnych;
• potwierdzenie wysokości oraz faktycznego wpływu świadczeń, jeżeli wymaga tego konsulat lub jednostka Dyrekcji „Migracja”.

Często przywoływanej kwoty „3000 euro na koncie” nie należy traktować jako wymogu uniwersalnego. Wystarczalność środków ocenia się z uwzględnieniem aktualnych wskaźników społecznych oraz okresu, na jaki ma być wydane zezwolenie. Kontrola nie ogranicza się do salda rachunku — znaczenie mają dokumenty emerytalne, bułgarski rachunek bankowy, ubezpieczenie oraz potwierdzone miejsce zamieszkania. Szczegółowe omówienie dokumentów i procedury znajduje się w materiale o tym, jak emeryt może zorganizować przeprowadzkę do Bułgarii .

Pobyt przez przedstawicielstwo handlowe

Rejestracja przedstawicielstwa handlowego nie tworzy odrębnej bułgarskiej spółki handlowej i nie pozwala prowadzić za jego pośrednictwem zwykłej działalności gospodarczej. Przedstawicielstwo działa w imieniu zagranicznej spółki macierzystej: reprezentuje jej interesy, bada lokalny rynek i nawiązuje kontakty biznesowe.

Po zmianach z 2025 roku wymogi dotyczące dokumentów potwierdzających stały się bardziej rygorystyczne. Reprezentowana spółka zagraniczna musi wykazać:

• że jej rejestracja pozostaje ważna;
• prawidłowe wywiązywanie się z obowiązków podatkowych;
• roczny obrót w wysokości co najmniej równowartości 100 000 BGN w każdym z dwóch lat bezpośrednio poprzedzających rejestrację przedstawicielstwa;
• konkretny program obecności w Bułgarii oraz faktycznie wykonywane czynności przedstawicielskie.

Jedna spółka zagraniczna może wskazać na tej podstawie nie więcej niż dwóch przedstawicieli. Przed przedłużeniem zezwolenia Bułgarska Izba Przemysłowo-Handlowa ponownie ocenia działalność i wydaje nowy certyfikat. Sprawdzane są istnienie biura, faktycznie wykonane czynności przedstawicielskie oraz kontakty z bułgarskimi partnerami.

Zezwolenie na pobyt dla cyfrowego nomady

Podstawa dla cyfrowych nomadów została wprowadzona do bułgarskiego prawa w 2025 roku. Szczegółowe wymogi dotyczące dokumentów obowiązują od grudnia 2025 roku. Program obejmuje trzy grupy wnioskodawców:

• pracowników zdalnych zatrudnionych przez pracodawcę zarejestrowanego poza UE, EOG i Szwajcarią;
• członków kierownictwa, właścicieli lub wspólników posiadających ponad 25% udziałów w takiej spółce zagranicznej, jeżeli usługi są świadczone zdalnie i nie na rzecz bułgarskich klientów;
• niezależnych specjalistów, którzy przez co najmniej rok przed złożeniem wniosku świadczyli usługi zdalne i nie pracują na rzecz osób w Bułgarii.

Wnioskodawca potwierdza dochód brutto za poprzedni rok kalendarzowy w wysokości co najmniej 50 bułgarskich minimalnych wynagrodzeń miesięcznych. Dla wniosków składanych w 2026 roku oznacza to około 27,5 tys. euro dochodu brutto za 2025 rok. Dokładne wyliczenie i odpowiednie dowody warto sprawdzić przed złożeniem wniosku.

Pakiet dokumentów zależy od kategorii wnioskodawcy. Może obejmować umowę o pracę wraz z dokumentami rejestracyjnymi pracodawcy albo dokumenty dotyczące zagranicznej spółki, udziałów, umów z klientami i doświadczenia zawodowego. Dokumenty zagraniczne tłumaczy się na język bułgarski, a w razie potrzeby legalizuje lub opatruje apostille.

Zezwolenie wydaje się na rok, po czym można je jednokrotnie przedłużyć o kolejny rok. Sama ta podstawa nie wystarcza zatem do zgromadzenia pięcioletniego okresu pobytu wymaganego przy większości późniejszych statusów.

Zezwolenie na pobyt na podstawie leczenia

Wnioskodawca potrzebuje dokumentu bułgarskiej placówki medycznej zawierającego plan leczenia i rekonwalescencji. Musi również potwierdzić posiadanie środków na leczenie i utrzymanie. Stan zdrowia powinien wymagać stałej opieki wykwalifikowanego personelu medycznego.

Okres zezwolenia wiąże się z udokumentowanym celem pobytu. Leczenia nie można wykorzystywać jako uniwersalnej drogi przeprowadzki, jeśli rzeczywistym celem jest stałe życie lub praca w kraju.

Czy zakup nieruchomości daje prawo do pobytu?

Zwykły zakup mieszkania lub domu w Bułgarii sam w sobie nie stanowi podstawy do wydania zezwolenia na pobyt. Nieruchomość pomaga potwierdzić posiadanie lokalu, lecz prawo pobytu musi opierać się na innej normie: emeryturze, rodzinie, pracy, statusie cyfrowego nomady, działalności gospodarczej albo innej okoliczności przewidzianej prawem.

Ustawa przewiduje odrębną podstawę inwestycyjną związaną z nieruchomościami. Według stanu na sierpień 2026 roku wymaga ona zainwestowania co najmniej 306 755,13 euro w zakup bułgarskiej nieruchomości albo wniesienia tej kwoty do kapitału bułgarskiej spółki, której ponad 50% należy do wnioskodawcy, a następnie zakupu nieruchomości. Transakcję i pochodzenie środków potwierdza się wymaganymi dokumentami; udział finansowania dłużnego jest ograniczony.

Czy oznacza to, że zakup dowolnego mieszkania otwiera drogę do zezwolenia na pobyt? Nie. Szczególnej procedury inwestycyjnej nie wolno utożsamiać ze zwykłym zakupem lokalu na własne potrzeby. Dla większości nabywców nieruchomość rozwiązuje praktyczną kwestię mieszkania i potwierdza adres, ale nie zastępuje podstawy migracyjnej.

Przed transakcją warto poznać procedurę zakupu nieruchomości w Bułgarii, wymagania dotyczące dokumentów oraz możliwe ograniczenia dla cudzoziemców. Jeżeli miasto lub kurort nie zostały jeszcze wybrane, można również porównać popularne regiony Bułgarii pod kątem zakupu nieruchomości.

Ogólne dokumenty wymagane do zezwolenia na pobyt

Dokładny pakiet zależy od podstawy, obywatelstwa, sytuacji rodzinnej i jednostki przyjmującej wniosek. Istnieje jednak podstawowa lista, która zwykle obejmuje:

Dokumenty wydane za granicą muszą wywoływać skutki prawne w Bułgarii. W zależności od kraju może być potrzebna apostille, legalizacja konsularna albo — przeciwnie — zwolnienie na podstawie umowy międzynarodowej. Następnie dokumenty tłumaczy się na język bułgarski i poświadcza zgodnie z zasadami właściwymi dla danej procedury.

Wymagania dotyczące lokalu mieszkalnego

Ustawa o cudzoziemcach jest jednoznaczna: wymagany jest akt notarialny potwierdzający własność albo umowa najmu zawarta na co najmniej rok wraz z oświadczeniem właściciela. Nieruchomość bez Aktu 16 ani mieszkanie kupowane na raty na podstawie umowy przedwstępnej nie stanowią odpowiedniego dowodu zakwaterowania.

Lokal musi również znajdować się w regionie powiązanym z podstawą pobytu. Nie można studiować na uczelni w Sofii, a mieszkania wykazywać w Słonecznym Brzegu. Ta sama zasada dotyczy innych podstaw. Jeśli przedstawicielstwo handlowe zarejestrowano w Burgas, trzeba być przygotowanym na okazanie umowy najmu w tym regionie. Statystycznie odmowy są rzadsze niezależnie od podstawy, gdy wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości, ale posiadanie mieszkania nie gwarantuje w stu procentach pozytywnej decyzji.

Wymagania dotyczące środków finansowych

Minimalne zabezpieczenie finansowe jest powiązane z aktualnym minimalnym wynagrodzeniem, stypendium lub emeryturą — właściwy wskaźnik zależy od kategorii i okresu pobytu. Różni się także sposób wykazania środków: może to być wyciąg bankowy, regularny dochód, przelewy emerytalne, umowa o pracę albo kilka dokumentów łącznie. Nie istnieje zatem jedna kwota dla wszystkich wnioskodawców.

Jak uzyskać zezwolenie na pobyt: krok po kroku

Terminy i koszty w 2026 roku

Od 1 stycznia 2026 roku oficjalną walutą Bułgarii jest euro. Przy większości standardowych podstaw można przyjąć orientacyjnie następujące opłaty państwowe:

Dla niektórych podstaw przewidziano ulgi lub stawki szczególne, dlatego ostateczną kwotę należy sprawdzić dla danej kategorii wniosku. Opłata konsularna za wizę nie podlega zwrotowi w razie odmowy.

Opłata państwowa jest tylko częścią budżetu. Dodatkowe koszty mogą obejmować:

• uzyskanie zaświadczeń i duplikatów;
• apostille lub legalizację;
• tłumaczenie na język bułgarski i poświadczenie tłumaczenia;
• czynności notarialne;
• ubezpieczenie zdrowotne;
• najem lub zakup lokalu;
• prowizje bankowe;
• obsługę prawną, jeżeli jest potrzebna.

W przypadku wielu wniosków rozpatrywanych w trybie ogólnym decyzja o wizie D zapada w terminie do 35 dni roboczych. Dla kategorii szczególnych obowiązują odrębne terminy, a dodatkowa kontrola wydłuża rzeczywisty czas oczekiwania. Na zdobycie zaświadczeń, wizytę w konsulacie, wydanie wizy, wjazd, decyzję jednostki „Migracja” i wyrobienie karty warto przeznaczyć kilka miesięcy.

Jak przedłużyć zezwolenie na pobyt

Przedłużenie nie jest jedynie wymianą karty pobytu. Wnioskodawca ponownie wykazuje, że podstawa nadal istnieje, a pozostałe warunki w dalszym ciągu są spełnione.

• dokumenty paszportowe i adresowe;
• potwierdzenie własności lub najmu lokalu;
• polisę albo dokument potwierdzający objęcie systemem ubezpieczenia zdrowotnego;
• dowody posiadania środków;
• potwierdzenie, że podstawa obowiązywała i nadal obowiązuje;
• potwierdzenia wniesienia obowiązujących opłat.

Zaświadczenie o niekaralności jest wyraźnie wymagane w pakiecie ogólnym przy pierwszym wniosku. Jednostka „Migracja” może jednak zażądać dodatkowych dokumentów, jeżeli istnieją ku temu podstawy.

Wniosek o przedłużenie należy złożyć najpóźniej 14 dni przed wygaśnięciem aktualnego zezwolenia. W praktyce przygotowania najlepiej rozpocząć sześć–osiem tygodni wcześniej: sprawdzić ważność paszportu, przedłużyć umowę najmu, zamówić dokumenty z zagranicy i usunąć rozbieżności w nazwiskach lub datach.

Co dzieje się po pięciu latach pobytu?

Pięć lat pobytu czasowego nie nadaje automatycznie nowego statusu. Okres ten może jedynie otworzyć drogę do odrębnej procedury, pod warunkiem zachowania ciągłości i możliwości zaliczenia poszczególnych okresów pobytu.

Co do zasady wymagane jest pięć lat legalnego i nieprzerwanego pobytu bezpośrednio przed złożeniem wniosku. Wyjazd nie przerywa tego okresu, jeżeli trwa krócej niż sześć kolejnych miesięcy, a łączna nieobecność nie przekracza dziesięciu miesięcy w ciągu pięciu lat.

Niektóre kategorie czasowe nie są uwzględniane w obliczeniach. Okres nauki studenta, ucznia lub stażysty zalicza się w połowie. Sprawdzane są również stabilne środki, ubezpieczenie oraz pozostałe warunki danego statusu.

Jedna z podstaw pobytu stałego także wiąże się z pięcioma latami legalnego i nieprzerwanego pobytu. Dopuszczalną nieobecność oblicza się jednak inaczej — nie może ona przekraczać 30 miesięcy w ciągu pięciu lat. Jest to odrębna procedura krajowa z własnym zestawem dokumentów i skutkami prawnymi.

Twierdzenie, że „po pięciu latach pobytu czasowego pobyt stały otrzymuje się automatycznie”, jest zatem nieprawdziwe. Przed upływem pięciu lat trzeba porównać warunki pobytu rezydenta długoterminowego UE i pobytu stałego w Bułgarii, sprawdzić zaliczenie każdego okresu oraz historię podróży, a następnie wybrać odpowiedni status i złożyć odrębny wniosek.

Dlaczego wniosek o zezwolenie na pobyt może zostać odrzucony?

Problemy najczęściej pojawiają się z następujących powodów:

• Fikcyjna umowa najmu. To, czy umowa zostanie uznana za pozorną, może zależeć od oceny urzędnika przeprowadzającego kontrolę.
• Nieudowodniony związek z Bułgarią. W ostatnim czasie dokładnie sprawdza się liczbę i długość wjazdów oraz wyjazdów, aby wykluczyć osoby zainteresowane przede wszystkim swobodnym podróżowaniem po UE.
• Brak rachunku w bułgarskim banku. Zaświadczenie banku z innego kraju może nie zostać przyjęte. Przed złożeniem wniosku o zezwolenie należy koniecznie otworzyć rachunek w Bułgarii.

Odmowa musi zawierać uzasadnienie i może zostać zaskarżona w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Odwołanie nie usuwa jednak braków pierwotnie złożonego pakietu dokumentów. Wiele ryzyk łatwiej i taniej wyeliminować przed złożeniem wniosku.

Przed złożeniem dokumentów